«هنر درونی»؛ به بهانه ی درگذشت اکبر عبدی

چند روزی است که هنرمند بی بدیل، اکبر عبدی را از دست داده ایم.

فعلا همانندی برای او نیست؛ چرا که هنر وی ذاتی بود و سال ها تجربه های گرانقدر، - به لحاظ روان شناختی، هنر، برون ریزی نماد است.

نماد در اثر زمان، تحول یافته و رشد می کند.

هرچه سن کودک جلوتر می رود، وی واجد توانایی های بیشتری در زمینه نماد می شود.

اما وقتی نماد متحول می شود، هنر پدید می آید، و می توان گفت که هنر، نمادِ رشدیافته است.

با این فرض علمی، پدیدآمدن هنر در زمینه ی روانی هر آدمی، ذاتی است؛ مگر آن که در اثر تربیت نامطلوب، نماد در وی سرکوب شده باشد.

خیلی از والدین، نماد سرشتی را سرکوب، و اجازه تخیل و بازسازی ذهنی به کودکان خود نمی دهند، و بدین وسیله ضمن افول نماد در کودک، مانع پیدایش و شکوفایی هنر درونی می شوند.

نکته مهم این جاست؛ هنری که در اثر رشد نماد بوجودآمده باشد، هنر درونی و ذاتی است.

شخصی که هنر درونی در او شکوفا شده باشد، در صورت آموزش و کسب تجربه می تواند در زمینه ی خاصی صاحب سبک هم بشود.

اما در کسی که نماد سرکوب شده و رشد نیافته باشد، هنر درونی نیز در وی پدید نمی آید.

چنین شخصی می تواند هنر را یاد بگیرد، اما نمی تواند صاحب سبک شود.

هنر آموختنی گرچه خوب است، اما جامعه و کاروانِ هنر را به جلو نمی برد.