حکایت اولین مستراح های عمومی در تهران/ وقتی «کناسی» شغل پردرآمدی بود

بلندیِ جای لولیین دار [آفتابه دار] تختگاهی بود که اتاقکی نیز برای سکونت وی در آن ساخته شده، چوب بلندی که سرش قلاب داشت ابزار کارش بود که به گردن آفتابه ها انداخته با یک چرخش آن ها را پر کرده کنار حوض می نشاند که از عهده همه کس برنیامده در صورت عدم .

- حکایت اولین مستراح های عمومی در تهران/ وقتی کناسی شغل پردرآمدی بود بلندیِ جای لولیین دار [آفتابه دار] تختگاهی بود که اتاقکی نیز برای سکونت وی در آن ساخته شده، چوب بلندی که سرش قلاب داشت ابزار کارش بود که به گردن آفتابه ها انداخته با یک چرخش آن ها را پر کرده کنار حوض می نشاند که از عهده همه کس برنیامده در صورت عدم اطلاع آفتابه را غرق می نمود.

زندگی روزمره در تهرانِ اواخر قاجار و اوایل دوران پهلوی را معمولا با جنب وجوش بازار و کاروانسراها به یاد می آوریم، اما بخش مهمی از تجربه شهروندی، در پسِ درهای بسته و در سایه عادات بهداشتی آن روزگار رقم می خورد؛ جایی که لولیین خانه ها یا همان مستراح های عمومی، نه فقط فضایی برای رفع حاجت، بلکه صحنه ای از تقابل فقر، خلاقیت مردم، و طبقات اجتماعی بودند.

در روایت پیش رو که از کتاب طهران قدیم تالیف زنده یا جعفر شهری نقل می شود، جزییات حیرت انگیز، پشت پرده بهداشت عمومی و مشاغل فراموش شده شهری چون کناس و لولیین دار را بازمی خوانیم؛ مشاغلی که بود و نبو