چرا موشک های سوخت جامد ایران سخت تر شناسایی و رهگیری می شوند؟

موشک های سوخت جامد ایران به دلیل عدم نیاز به سوخت گیری پیش از پرتاب، چالش جدی برای سیستم های دفاعی ایجاد می کنند و شناسایی و رهگیری آن ها را دشوار می سازند.

- چرا موشک های سوخت جامد ایران سخت تر شناسایی و رهگیری می شوند؟ موشک های سوخت جامد ایران به دلیل عدم نیاز به سوخت گیری پیش از پرتاب، چالش جدی برای سیستم های دفاعی ایجاد می کنند و شناسایی و رهگیری آن ها را دشوار می سازند.

یکی از مهم ترین تحولات در توانمندی های نظامی ایران، توسعه موشک سجیل است.

این موشک ها با بهره گیری از فناوری سوخت جامد، سرعت آماده سازی را به شکل چشمگیری افزایش داده و قابلیت پنهان کاری بیشتری نسبت به نمونه های سوخت مایع دارند؛ همین ویژگی ها آن ها را به تهدیدی پیچیده تر برای سامانه های دفاعی منطقه ای تبدیل کرده است.

چرا موشک های سوخت جامد ایران سخت تر رهگیری می شوند؟ به گزارش گجت نیوز، موشک سجیل، یک موشک بالستیک میان برد دو مرحله ای با سوخت جامد است که بردی تا 2,000 کیلومتر و ظرفیت حمل کلاهک حدود 700 کیلوگرم دارد.

توسعه این موشک از اواخر دهه 1990 میلادی آغاز شد و ایران از حدود سال 2008 میلادی با کمک های احتمالی چین، استفاده از پیشرانه های سوخت جامد را آغاز کرد.