دگراندیشی و رواداری

به گزارش جماران، فیلم گفت وگوی بهمن فرمان آرا با زنده یاد سیمین بهبهانی از معدود آثار ژانر مألوف مستندهای روشنفکری بود که بسیار به دلم نشست.

در این فیلم با تمام زوایای شخصیت سیمین بهبهانی روبه رو هستیم، نه فقط شاعرانگی یا دگراندیشی اش.

زنی که با وجود جایگاه بلندش در میان شاعران و روشنفکران معاصر، بی هیچ نیازی به تفاخر و فضل فروشی، به زبان ساده ی یک زن بی ادعای ایرانی سخن می گوید.

البته از اعتراض و ابراز مخالفتش با نظام حاکم بر کشور ابایی ندارد، اما در ابراز این مخالفت به دشنام و تحقیر و انکار مخاطبانی متوسل نمی شود که نظری خلاف نظر او را دارند.

حتی زمانی که از شهریار سخن می گوید (شهریاری که به خاطر همسو شدنش با انقلاب و نظام، مغضوب بسیاری از همگنان سیمین بود) تکریم و قدرشناسی از او را فراموش نمی کند و حرمت پیش کسوتی و استادی اش را نگاه می دارد.

وقتی هم که می خواهد از موضع او در خصوص تقدیس شعار خدایا خدایا تا انقلاب مهدی خمینی را نگه دار انتقاد کند، فقط می گوید شهریار نمی بایست از آن به عنوان بهترین شعر یاد می کرد، چراکه آن یک شعار بود، نه شعر.

و جالب تر آن که نه تنها به محتوای این شعار تعریضی نمی کند، بلکه آن را به عنوان یک دعا قابل احترام می داند.