چرا واشنگتن به دیپلماسی توهم پناه برده است؟

در فضای پرتنش و شکننده روابط بین الملل، گاه ادعاهایی مطرح می شود که بیش از آنکه بازتاب دهنده واقعیت های میدانی باشند، نشانگر تقلاهای روانی و استیصال بازیگران در تنگناهای سیاسی است.

روزنامه آگاه نوشت: ادعای اخیر دونالد ترامپ، رییس جمهور آمریکا، مبنی بر برقراری ارتباط با ارکان عالی رتبه سپاه پاسداران از طریق کانال های پشت پرده و مذاکره پیرامون پرونده های بحرانی جنگ، دقیقا در همین پازل قابل ارزیابی است.

واکنشی که سخنگوی سپاه پاسداران، سردار حسین محبی، به این ادعا نشان داد و آن را فانتزی های ناشی از توهمات و کابوس های شکست خواند، خط بطلانی کشید بر روایتی که واشنگتن تلاش می کند برای مصرف داخلی و بین المللی خود بازآفرینی کند.

برای تحلیل دقیق این رویداد، پیش از هر چیز باید به دوگانگی سنتی رفتار ایالات متحده در مواجهه با جمهوری اسلامی ایران اشاره کرد.

در حالی که ماشین رسانه ای واشنگتن مدعی گشودن کورسوی امید و ارتباط پنهانی است، در میدان عمل هیچ نشانه ای از تغییر رویکرد استراتژیک دشمن دیده نمی شود.

موضع قاطع سپاه پاسداران مبنی بر اینکه این نهاد بازو و زبان قدرت ملت ایران است و زبان سخن گفتن آن در میدان تعریف می شود، تفکیک وظایف نهادهای حاکمیتی ایران را به رخ می کشد.