جامی که هرگز عاشق رونالدو نشد

او هرگز شاعر فوتبال نبود.

فوتبال را با ظرافت مسی نمی نوشت.

نقاشی نمی کرد.

رونالدو، فوتبال را می تراشید.

با انضباط، با تکرار، با هزاران ساعت تمرین، - او هرگز شاعر فوتبال نبود.

فوتبال را با ظرافت مسی نمی نوشت.

نقاشی نمی کرد.

رونالدو، فوتبال را می تراشید.

با انضباط، با تکرار، با هزاران ساعت تمرین، با جنگیدن علیه هر چیزی که انسان را به تسلیم دعوت می کند؛ سن، خستگی، شکست و حتی طبیعت.

عصر ایران؛ علی خیرآبادی - جام های جهانی، حافظه فوتبال اند.

جایی که زمان، بی رحم تر از هر تورنمنت دیگری عمل می کند.

اینجا نه گذشته به کار می آید، نه تعداد گل ها، نه توپ های طلا و نه فریادهایی که روزی ورزشگاه ها را لرزانده بودند.

جام جهانی فقط یک سؤال می پرسد: امروز چه داری؟ کریستیانو رونالدو، شش بار این سؤال را پاسخ داد.

از پسربچه ای که در آلمان 2006 با موهای ژل زده و چشمانی پر از جاه طلبی می دوید، تا مردی چهل ویک ساله که در آمریکا، کانادا و مکزیک، آخرین قدم هایش را با پیراهن پرتغال برداشت.

بیست سال فاصله بود؛ فاصله ای که برای بسیاری یک عمر است، اما برای او فقط شش جام جهانی.

او هرگز شاعر فوتبال نبود.

فوتبال را با ظرافت مسی نمی نوشت.

نقاشی نمی کرد.

رونالدو، فوتبال را می تراشید؛ با انضباط، با تکرار، با هزاران ساعت تمرین، با جنگیدن علیه هر چیزی که انسان را به تسل�