وصیت نامه باورنکردنی یک مقتول احتمالی!/ لطفا قاتلم را ببخشید!

گاهی در فضای مجازی و گاه در فضای واقعی، صداها و خبرهایی به گوش می رسد که نه فقط عجیب، که انگار متعلق به دنیای دیگری هستند.

اساسا اولویت آنها معلوم نیست.

- صداهایی گاه به گوش می رسد و مطالباتی استارت می خورد که معلوم نیست بر اساس کدام اولویت بوده است و چرا ناگهان چنین خواسته ای در جامعه شکل می گیرد.

به گزارش سرویس اجتماعی تابناک، یکی از این مطالبات عجیب در فضای مجازی که ظاهرا با نیت خیرخواهانه است ، این جمله ی تأمل برانگیز است: من اگر کشته شدم، قاتلم را ببخشید.

در نگاه نخست، این سخن، اوج بزرگواری و گذشت به نظر می رسد؛ فضیلتی که از فراز اخلاق می وزد.

اما اگر مکث کنیم، اگر بین سطرهای این جمله نفس بکشیم، بوی چیز دیگری به مشام می رسد؛ بوی عادی سازی یک فاجعه، بوی پذیرشِ خاموشِ خشونتی که هنوز رخ نداده، اما انگار در ذهن گوینده، ممکن الوقوع شده است.

کاش کمی در این جمله خوب تامل کنیم: اگر کشته شدم.

قاتل مرا ببخشید.

آیا اینگونه نیست که پیش از آن که وصیت نامه ی بخشش بنویسیم، دنبال عادی کردن یک ناهنجاری بزرگ هستیم؟ بخشش، لطف بزرگی است.

اما این که خودت را تصور کنی که توسط یک نفر کشته خواهی شد و نزدیکانت از الان باید قاتل مورد نظر را معاف کنند، از نوعی ناهنجاری در تفکرات و ایده های امروزت خبر می دهد.