تأملی بر زوال جهانیِ احزاب کلاسیک

احزاب سنتی، محصول دورانی بودند که سیاست بر سازمان استوار بود.

عضویت در حزب، حضور در جلسات، فعالیت های محلی، روزنامه های حزبی و ارتباط چهره به چهره، ستون های اصلی رقابت سیاسی را تشکیل می دادند.

اما با گسترش اینترنت و شبکه های اجتماعی، بسیاری از این واسطه ها اهمیت پیشین خود را از دست داده اند.

عصر ایران- در بخش بزرگی از قرن بیستم، سیاست را بیش از هر چیز، احزاب تعریف می کردند.

شهروندان معمولاً خود را طرفدار یک حزب می دانستند، نه یک فرد.

رأی دهندگان ممکن بود رهبران احزاب را دوست داشته باشند یا از آنها انتقاد کنند، اما آنچه هویت سیاسی آنها را شکل می داد، مجموعه ای از ایده ها، برنامه ها و سنت های حزبی بود.

احزاب، واسطه میان جامعه و حکومت بودند؛ نیرو تربیت می کردند، رهبر می ساختند، برنامه ارائه می دادند و رقابت سیاسی را در قالبی نسبتاً پایدار سامان می دادند.

امروز اما این تصویر، دست کم در بسیاری از کشورهای جهان، در حال تغییر است.

در بسیاری از انتخابات، نام رهبر بیش از نام حزب اهمیت پیدا کرده است.

شهروندان بیش از آنکه بگویند به فلان حزب رأی می دهم ، می گویند به فلان شخص رأی می دهم .

گویی سیاست، به تدریج از رقابت میان احزاب به رقابت میان شخصیت ها تبدیل شده است.