توهم «شرق گرایی» ایرانی/ چرا چین هزینه امنیت شرکایش را نمی پردازد؟

شاید مهم ترین درس سال های اخیر همین باشد.

ایران نباید سیاست خارجی خود را بر امید بستن به هیچ بلوک قدرتی بنا کند.

نه وابستگی به غرب نسخه موفقی بوده و نه وابستگی به شرق.

- توهم شرق گرایی ایرانی/ چرا چین هزینه امنیت شرکایش را نمی پردازد؟ شاید مهم ترین درس سال های اخیر همین باشد.

ایران نباید سیاست خارجی خود را بر امید بستن به هیچ بلوک قدرتی بنا کند.

نه وابستگی به غرب نسخه موفقی بوده و نه وابستگی به شرق.

تجربه تحریم ها و بحران های اخیر نشان داد کشورهایی مانند چین و روسیه، شریک تجاری یا سیاسی هستند، اما تکیه گاه امنیتی نیستند.

آنها تا جایی همراهی می کنند که سود ببرند و از همان نقطه ای که هزینه آغاز می شود، ترجیح می دهند تماشاگر باشند.

یکی از پرهزینه ترین خطاهای تحلیلی در سال های گذشته، این بود که برخی در داخل ایران تلاش کردند سیاست خارجی را به یک دوگانه ساده تقلیل دهند؛ اگر غرب قابل اعتماد نیست، پس باید به شرق تکیه کرد.

این روایت، سال ها با ادبیات های مختلف تکرار شد.

گاهی با عنوان چرخش به شرق ، گاهی با نام نگاه به چین و روسیه و گاهی هم با این ادعا که نظم جهانی جدید، ایران را ناگزیر به قرار گرفتن در کنار پکن و مسکو می کند.

اما واقعیت سیاست بین الملل، هیچ گاه به این سادگی نیست.