چرا پول و فناوری برای موفقیت پروژه های ملی کافی نیست؟

در ادبیات مدیریت پروژه، ناکامی معمولاً با کمبود بودجه، ضعف فناوری، تحریم، خطاهای مدیریتی یا تأخیر در اجرا توضیح داده می شود.

این عوامل بی تردید مهم اند؛ اما تجربه پروژه های بزرگ جهان نشان می دهد برخورداری از سرمایه، فناوری پیشرفته و نیروی انسانی متخصص نیز به تنهایی موفقیت یک پروژه را تضمین نمی کند.

فرودگاه براندنبورگ برلین یکی از نمونه های شناخته شده است؛ پروژه ای در یکی از پیشرفته ترین اقتصادهای جهان که به دلیل مشکلات فنی و مدیریتی، سال ها دیرتر از زمان پیش بینی شده افتتاح شد.

پروژه قطار سریع السیر کالیفرنیا نیز، با وجود برخورداری از پشتوانه اقتصادی و دانش فنی، با افزایش برآورد هزینه، تغییر زمان بندی، مناقشات سیاسی و چالش های تأمین مالی روبه رو شده است؛ هرچند اجرای آن همچنان ادامه دارد.

در این نمونه ها، مسئله فقط مهندسی یا پول نبود.

فاصله میان وعده های اولیه و آنچه جامعه در عمل تجربه کرد، مسئله ای فنی و مدیریتی را به مسئله ای درباره اعتماد عمومی نیز تبدیل کرد.

این تجربه ها نشان می دهد پروژه های ملی صرفاً سازه های فیزیکی نیستند؛ آن ها پدیده هایی اجتماعی اند.

هر پروژه بزرگ، علاوه بر طراحی فنی، به همراهی ذی نفعان، اعتماد عمومی و درکی مشترک از ضرورت، حدود و اهداف خود نیاز دارد.