فرهنگ، پادگان نیست

ایران برای دیده شدن به هنرمندانی نیاز دارد که بتوانند درباره اش سؤال کنند، نه فقط هنرمندانی که بتوانند از آن تعریف کنند.

فرهنگ را نمی شود با نگاه سرهنگی مدیریت کرد؛ همان طور که نمی توان شعر را با آیین نامه سرود.

عصر ایران؛ امیر صدرا صیام- گاهی از خودم می پرسم ما از فرهنگ چه می خواهیم؟ می خواهیم فرهنگ را زندگی کنیم یا کنترل؟ می خواهیم هنر آینه جامعه باشد یا ویترینی برای نمایش تصویری که دوست داریم از جامعه دیده شود؟ می خواهیم سینما، تئاتر، موسیقی و ادبیات، روایتگر پیچیدگی های انسان ایرانی باشند یا بلندگوی یک روایت رسمی و بی خطا؟ مصوبه تازه مجلس درباره فعالیت های فرهنگی و هنری، بیش از آنکه پاسخی به این پرسش ها باشد، نشانه نوعی تغییر در شیوه مواجهه با فرهنگ است؛ تغییری از مدیریت فرهنگی به نظارت امنیتی بر فرهنگ .

در این مصوبه، از محرومیت دائمی از تولید و همکاری در آثار هنری سخن گفته شده و مفاهیمی چون چهره سیاه از ایران ، فرهنگ ضد اسلامی و فعالیت تحت هدایت یا آموزش نهادهای بیگانه، در کنار مجازات های سنگین قرار گرفته اند.

بحث بر سر این نیست که آیا نفوذ خارجی وجود دارد یا نه.

طبیعی است که هر کشوری نسبت به دخالت سرویس های اطلاعاتی بیگانه حساس باشد و با جاسوسی و عملیات سازمان یافته مقابله کند.