استعفا یا سناریوی فرسایش؟

مخالفت سیاسی حق هر جریان و نقد دولت هم بخشی از سازوکار طبیعی سیاست است.

مسئله زمانی آغاز می شود که یک جریان سیاسی به جای اینکه منتظر قضاوت مردم بماند تلاش کند سرمایه اجتماعی دولت را فرسوده کند و جامعه را به این نتیجه برساند که اساساً از سیاست و انتخابات چیزی نصیبش نمی شود.

جماران در یادداشتی به قلم مهران امیر حسینی نوشت: شایعه استعفای مسعود پزشکیان دوباره به فضای سیاسی کشور برگشته است.

شایعه ای که این بار با اظهاراتی درباره احتمال کناره گیری رییس جمهور جدی تر دنبال شد.

اما خود پزشکیان صریح و بدون ابهام اعلام کرد که استعفا نمی دهد و قصدی برای کناره گیری از ریاست جمهوری ندارد.

این موضع روشن رییس جمهور را باید کنار موضع رسمی دفتر رهبری درباره اظهارات مطرح شده قرار داد.

موضعی که ادعاهای کذب درباره استعفای رییس جمهور را رد کرد.

وقتی از بالاترین سطح نظام بر ضرورت حمایت از دولت و پرهیز از تضعیف آن تأکید می شود ادامه فضاسازی درباره استعفا و اختلاف و بن بست دولت را نمی توان صرفاً یک خبر عادی سیاسی تلقی کرد.

مسئله فقط این نیست که پزشکیان استعفا می دهد یا نمی دهد.

مسئله مهم تر فضایی است که پیرامون این شایعات ساخته می شود و اینکه چه جریانی از تبدیل اختلافات سیاسی به یک دو قطبی فرساینده سود می برد.