کدام طرف ایستاده ای؟

دکتر محمدرضا تاجیک استاد علوم سیاسی طی یادداشتی برای جماران نوشت: یک جودیت باتلر، جایی می گوید: مردم تقریبا بلافاصله می خواهند بدانند که در کدام طرف می ایستی، و تنها واکنش ممکن به یک واقعه، آشکارا محکومیت یا تایید بی قید و شرط آن است.

اما از چه روست که گاهی فکر می کنیم تردید درباره ی درستی زبانی که استفاده می کنیم یا تردید درباره ی صحت فهم تاریخی مان از وضعیت، مانع محکومیت شدید اخلاقی می شود؟ آیا واقعا این نسبی سازی است که بپرسیم دقیقا چه چیز را محکوم می کنیم، دامنه ی محکومیت چه باید باشد، و بهترین توصیف از تشکل یا تشکل های سیاسی که مخالف شان هستیم چیست؟ مخالفت با چیزی که فهمی از آن نداریم یا به خوبی توصیفش نکرده ایم عجیب خواهد بود.

مخصوصا عجیب خواهد بود اگر فکر کنیم که آگاهی ممکن است کارکردی صرفا نسبی ساز داشته باشد و باعث تحلیل توانایی مان در قضاوت شود و در نتیجه می بایست برای محکوم کردن از آن روگرداند.

اما اگر ناگزیر باشیم دامنه ی محکومیت را به جنایاتی تسری دهیم که به هولناکی همان هایی اند که مکررا توسط رسانه ها پوشش داده می شوند، چطور؟ محکوم کردن کجا و کی شروع می شود و پایان می گیرد؟ آیا در کنار محکومیت اخلاقی و سیاسی، بدون ترس از این که آگاه شدن ما را در چشم دیگران به بی اخلاق هایی هم دست جنایاتی شنیع تبدیل کند، نیازمن