زیردریایی هواپیمابر ؛ فناوری مورد علاقه ژاپنی ها در جنگ جهانی دوم (+عکس)

در تاریخ جنگ افزارهای دریایی، کمتر سلاحی به اندازه زیردریایی ژاپنی I-400 «سنتوکو» عجیب و بلندپروازانه بوده است؛ زیردریایی عظیمی که نه فقط برای نبرد زیر آب، - اما هواپیماها چگونه از یک زیردریایی بدون باند پرواز بلند می شدند؟ I-400 مانند یک ناو هواپیمابر معمولی عرشه پرواز نداشت.

پس از رسیدن زیردریایی به سطح آب، هواپیماها از آشیانه خارج می شدند، بال ها و بخش های تاشوی آن ها باز می شد و سپس روی یک منجنیق پرتاب در جلوی زیردریایی قرار می گرفتند.

این سامانه، هواپیما را با سرعت به سمت جلو پرتاب می کرد تا پس از روشن شدن موتور، پرواز آغاز شود.

این هواپیماها برای فرود دوباره روی زیردریایی طراحی نشده بودند.

پس از پایان ماموریت، خلبانان باید به پایگاه های زمینی بازمی گشتند یا در شرایط اضطراری در نزدیکی زیردریایی فرود می آمدند و توسط آن نجات می یافتند.

هدف ژاپن از ساخت I-400، ایجاد یک سکوی حمله مخفی و دوربرد بود؛ زیردریایی ای که می توانست بدون شناسایی به مناطق دوردست نزدیک شود و هواپیماهای خود را برای حمله یا شناسایی به پرواز درآورد.

البته ایده ترکیب زیردریایی و هواپیما پیش از I-400 شکل گرفته بود.

در جنگ جهانی اول، آلمان با پرتاب یک هواپیمای دریایی از زیردریایی U-12 این مفهوم را آزمایش کرد.