داستان دو پل و 500 سال بعد

از انفجار پل لاتیدان تا انفجار پل های هرمزگان؛ روایت رویارویی قدرت های فرامنطقه ای با ایران  در تاریخ تمدن ها، برخی مکان ها و برخی رویداد ها بیش از آنکه یک حادثه صرف باشند، به نشانه هایی از یک الگو ی تاریخی تبدیل می شوند.

پل ها از جمله این نشانه ها هستند؛ زیرا پل تنها یک سازه مهندسی برای عبور انسان و کاال نیست، بلکه نماد پیوند، ارتباط و استمرار است.

به همین دلیل، هنگامی که یک قدرت مهاجم یک پل را هدف قرار می دهد، در سطحی عمیقتر، تالش برای قطع یک مسیر ارتباطی و ایجاد گسست در شبکه حیاتی یک جامعه را دنبال می کند.

  حدود پانصد سال پیش، در دوره ای که هنوز ایالت متحده آمریکا وجود تاریخی نداشت، قدرت استعمارگر پرتغال در پی تثبیت سلطه خود بر مسیر های دریایی و تجار ی خلیج فارس بود.

پرتغالی ها که با تکیه بر قدرت دریایی خود در پی کنترل نقاط راهبردی منطقه، از جمله تنگه هرمز بودند، خلیج فارس را نه صرفاً یک پهنه جغرافیایی، بلکه بخشی از شبکه جهانی قدرت و تجارت می دیدند.

در مقابل، ایران صفوی تالش م یکرد پیوند تاریخی خود با خلیج فارس را حفظ کند و جایگاه این منطقه را در منظومه سرزمینی و تمدنی ایران تثبیت نماید.

پل لاتیدان در این بستر تاریخی معنا می یابد.