ناجی جنگ، اسیر روزهای آرامش!

رسانه، اگر فقط از موشک ها بگوید، نیمی از حقیقت را گفته است.

رسانه ای که از پزشکِ خانواده در جنگ می گوید، فرصتی طلایی در اختیار دارد تا به این پرسشِ اساسی بپردازد: چگونه می توان از تجربه ی زیسته ی شبکه ی سلامت در بحران، برای پُر کردنِ خلأهایِ کنونیِ طرحِ پزشکِ خانواده استفاده کرد؟ امروز به یک بازنگریِ اساسی نیاز داریم: بازنگری در تعدادِ جمعیتِ تحتِ پوششِ هر پزشک، تأمینِ منابعِ مالیِ پایدار و قابلِ اتکا، شفاف سازیِ فرایندهایِ ارجاع، و مهم تر از همه، شنیدنِ صدایِ پزشکانی که در خطِ مقدمِ این طرح، با چالش هایِ عینی دست وپنجه نرم می کنند.

طرحی که از بالا دیکته شود، محکوم به شکست است؛ طرحی که از پایین، با گوش دادن به فعالانِ میدان، اصلاح شود، می تواند سنگرِ بعدیِ نظامِ سلامت باشد.

  امروز که آیین نامه ی حکمرانیِ برنامه ی ملیِ پزشکِ خانواده ابلاغ شده و دانشگاه های علومِ پزشکی، یکی پس از دیگری، واردِ مدارِ اجرا می شوند، این پرسش، بیش از هر زمانِ دیگری، در مقابلِ ما قد علم کرده است: آیا همان روحیه ی تطبیق پذیری و عقلانیتِ میدانی را که در جنگ، شبکه ی سلامت را سرِ پا نگاه داشت، در روزهایِ آرامش نیز می توانیم به کار بگیریم؟ آیا می توانیم پزشکیِ خانواده را نه به عنوانِ یک طرحِ بخش نامه ای و تحمیلی، که به عنوانِ ادامه ی همان منطقِ دفاع