از غزه تا اوکراین و ایران؛ چرا «پیروزی مطلق» غیرممکن شده است؟

داشتن یک ارتش برتر به لحاظ نظامی به طور خودکار به معنای دستیابی به پیروزی نیست، مگر اینکه این برتری بتواند نتیجه سیاسی روشنی ایجاد کند، مانند وادار کردن حریف به عقب نشینی، - به گزارش جماران به نقل از الجزیره، در جنگ های غزه ، اوکراین ، ایران و جاهای دیگر، شعار پیروزی مطلق بارها توسط رهبران، علیرغم میدان های نبرد، اهداف و دشمنان مختلف، مطرح شده است.

دونالد ترامپ، رییس جمهور آمریکا، از پیروزی کامل و تمام عیار صحبت کرد، بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر اسراییل، پیروزی مطلق را وعده داد، در حالی که ولادیمیر پوتین، رییس جمهور روسیه ، تأکید کرد که پیروزی از آن ما بوده و همیشه خواهد بود .

اما سوالی که مطرح می شود این است: آیا هیچ یک از این رهبران به چیزی که بتوان آن را پیروزی مطلق توصیف کرد، دست یافتند؟ و چرا دستیابی به این نوع پیروزی در جنگ های مدرن دشوارتر شده است؟ بر اساس گزارشی از بخش دیجیتال الجزیره، پاسخ با تعریف آنچه پیروزی مطلق را تشکیل می دهد، آغاز می شود.

مفهوم سنتی پیروزی نظامی مبتنی بر تحمیل اراده ارتش پیروز بر دشمن پس از نابودی قابلیت های نظامی آن و وادار کردن آن به تسلیم بی قید و شرط است.

این برداشت پس از جنگ جهانی دوم ، زمانی که آلمان نازی و ژاپن تسلیم نیروهای متفقین شدند، به وضوح تثبیت شد.