هرمز، آزمون شکست «فشار حداکثری»؛ وقتی برتری نظامی آمریکا به ثبات سیاسی نمی رسد

«مونیتور ژئوپلتیکی» در تحلیلی تحولات اخیر تنگه هرمز را نشانه ای از محدودیت راهبرد «فشار حداکثری» آمریکا در برابر ایران دانسته است؛ راهبردی که با وجود تحریم های گسترده و ماه ها درگیری نظامی، - به گزارش سرویس بین الملل جماران، تحلیل مونیتور ژئوپلتیکی، به کالبدشکافی بن بست سیاست خارجی آمریکا در خلیج فارس می پردازد.

این رسانه استدلال می کند اقدامات موشکی اخیر ایران در توقیف و بازگرداندن نفتکش ها در تنگه هرمز، این حقیقت تلخ را به واشینگتن یادآور شد که علی رغم سال ها تحریم فلج کننده و ماه ها درگیری مستقیم نظامی، تهران کماکان قادر است هرمز را به اهرم فشاری علیه بازار جهانی تبدیل کند.

این واقعیت، ناکارآمدی دکترین فشار حداکثر بدون راهکار دیپلماتیک را افشا می سازد.

مونیتور ژئوپلتیکی ابعاد این بن بست راهبردی را در سه محور تبیین می کند: 1.

پارادوکس فشار حداکثری و اهرم نامتقارن هرمز رویکرد دونالد ترامپ برای صفر کردن صادرات نفت ایران، تحمیل تورم شدید و حملات نظامی به تأسیسات هسته ای و زیرساختی، آسیب های عمیقی به اقتصاد ایران وارد آورد؛ اما نتوانست محاسبات امنیتی بنیادی تهران را دگرگون کند.

تنگه هرمز—که گذرگاه روزانه 20.