چرا راهکارهای نوین کاهش مصرف انرژی در ایران اجرا نمی شوند؟

مدل های نوین قراردادی، عصای جادویی نیستند؛ اما ابزاری هستند که در صورت اصلاح بستر حقوقی، می توانند بخشی از بار مالی اصلاحات صنعتی را از دوش دولت بردارند و به بخشِ خصوصی منتقل کنند.

تا زمانی که قراردادهای ما انعطاف لازم برای ریسک های نوین را نداشته باشند، ناترازی همچنان به قوت خود باقی خواهد ماند.

عصر ایران؛ حمید خدری؛ دکترای مدیریت صنعتی  پیش درآمد: نویسنده در این سلسله یادداشت های مستقل، می کوشد با نگاهی به پیوند توسعه و انرژی در ایران و جهان، زمینه ای برای آگاهی بخشی عمومی فراهم آورد.

یادداشت پیش رو، چهارمین یادداشت از این مجموعه است.

در یادداشت های پیشین، از ناترازی در انرژی  فراتر رفته و به شدت بالای مصرف انرژی رسیدیم.

دیدیم که مسئله ی اصلی ما در صنایع و کسب و کارها ، صرفاً کمبود منابع نیست، بلکه ناکارآمدی مزمن است.

اما پرسش  بزرگ اینجاست: اگر راهکارهای نوینی برای کاهش مصرف وجود دارند، چرا به مرحله ی اجرا نمی رسند؟ بخشی از پاسخ در پیچیدگی های نظام قراردادی ما نهفته است؛ جایی که حتی مدل های پیشرویی مثل ESCO (شرکت های خدمات انرژی) نیز در ساختار اداری-حقوقی ما، به سختی فرصت ظهور و رشد پیدا می کنند.

به این مدل و اهمیت اجرای آن در صنایع نفت و گاز در یادداشت سوم پرداخته شد؛ اما چرا علیرغم اهمیت آن،  مدل ESCO)  ) هنوز نتوانست