کربلا را با شمشیر نگرفتند، اربعین را هم با موشک نمی گیرند

هر سال با نزدیک شدن به اربعین، یک اتفاق تکرار می شود؛ انگار عده ای هنوز تصور می کنند می توان با ناامن کردن مسیر، بزرگ ترین اجتماع مردمی جهان را متوقف کرد.

یک سال با انفجار، سالی دیگر با تهدید، امسال هم با حمله ای که آمریکا و عربستان مواضع حشدالشعبی و حتی یک موکب عزاداری امام حسین(ع) در استان نینوا را هدف قرار دادند و شماری از عزاداران به شهادت رسیدند.

اگر هدف این حملات، ایجاد رعب و کاهش حضور زائران باشد، تجربه دو دهه گذشته پاسخ روشنی به آن داده است؛ این مسیر با خون بسته نمی شود.

از روزهایی که داعش جاده های منتهی به کربلا را ناامن کرده بود تا امروز، هر بار که خون بر زمین ریخته، سیل زائران نه کمتر، بلکه پرشمارتر شده است.

شاید طراحان این حملات هنوز اربعین را صرفاً یک مراسم مذهبی می دانند؛ در حالی که اربعین سال هاست از یک مناسک عبادی فراتر رفته و به یک پدیده اجتماعی، فرهنگی و حتی ژئوپلیتیکی تبدیل شده است.

میلیون ها انسان، بدون اجبار دولت ها و فارغ از مرزهای سیاسی، تنها با یک باور مشترک راهی کربلا می شوند؛ همین ویژگی است که آن را برای مخالفانش به یک مسئله امنیتی تبدیل کرده است.

نکته قابل تأمل، نقش مستقیم آمریکاست؛ کشوری که سال ها با شعار دفاع از حقوق بشر و آزادی های مذهبی خود را به جهان معرفی کرده، اما امروز نامش در کنار حمله به �