وقتی دلتنگیِ تبعید به سرود وطن بدل می شود

ابوالقاسم لاهوتی و سیاوش کسرایی، دو شاعرِ به تبعید رفته، وطن را در شعر خود بازآفریده اند؛ یکی با سرود وفاداری و دیگری با حسرت آفتاب، روشنایی و امید.

خبرگزاری مهر، گروه فرهنگ و ادب، طاهره طهرانی: شعر تنیده یاد تو در تار و پودم، میهن، ای میهن از شناخته شده ترین سروده های میهنی ابوالقاسم لاهوتی است؛ شعری که در آن، وطن به مثابه سرچشمه هویت، خاطره، رنج و آرمان جلوه می کند.

لاهوتی با زبانی ساده، آهنگین و سرودگونه، پیوندی عاطفی و پایدار میان انسان و سرزمین مادری می سازد؛ پیوندی که از مرزهای جغرافیا فراتر می رود و به تجربه ای وجودی تبدیل می شود.

شعری که محصول روزهای تبعید بود ابوالقاسم الهامی متخلص به لاهوتی (1264 زاده کرمانشاه و درگذشته 1335 در مسکو) شاعر، روزنامه نگار و از چهره های اثرگذار شعر اجتماعی و سیاسی فارسی بود.

مسیر شعری او، هم پای فراز و فرودهای زندگی و دگرگونی های فکری اش، سه دوره اصلی را پشت سر گذاشت: در دوره نخست، از نوجوانی تا سال های آغاز مشروطه، با پیروی از سنت ادبی فارسی در قالب غزل و قصیده شعر می سرود.

دوره دوم، از حدود سال 1288 و با سرودن دست رهایی بخش آغاز شد؛ در این مرحله گرایش های اجتماعی و چپ در شعر او پررنگ تر شد و از رنج کارگران و دهقانان، ستم بر زنان و آرمان آزادی سخن گفت، هرچند همچنان از قالب های کهن بهره می ب�