دور همی بزرگان در هیات امنای دانشگاه ها/ سهمیه ای برای قدرت یا فرصتی برای توسعه؟

از گیلان تا تهران و تبریز؛ آیا وقت آن نرسیده است کرسی های حقیقی هیات امنا به جای تکرار ظرفیت های سیاسی و اجرایی، به سراغ سرمایه های علمی، - در دوره نهم هیات امنای دانشگاه تهران، نام محمدرضا عارف، محمود نیلی احمدآبادی، فرهاد رهبر، عباس مصلی نژاد، عبدالناصر همتی و حمیدرضا حاجی بابایی به عنوان اعضای حقیقی آمده است.

 در این ترکیب، چهره های برجسته دانشگاهی در کنار افرادی با سابقه بسیار مهم اجرایی و سیاسی قرار گرفته اند.

عارف در عالی ترین سطوح اجرایی کشور حضور داشته و حاجی بابایی نیز سابقه نمایندگی مجلس و مسئولیت های پارلمانی دارد.

و همتی که وزیر اقتصاد بوده است و سمت های دیگری داشته است.

  بنابراین، آنچه در گیلان می بینیم، یک استثنا نیست؛ یک الگوی تکرارشونده در ساختار حکمرانی دانشگاه های کشور است.

 نمونه دانشگاه تبریز حتی روشن تر است.

در اسفند 1403، وزیر علوم اعضای حقیقی هیات امنای این دانشگاه را برای چهار سال منصوب کرد: **بهرام سرمست، روح الله متفکر آزاد، علیرضا منادی سفیدان، سیدمحمدتقی علوی، صمد حسن زاده و میررضا مجیدی.

**   در این ترکیب، استاندار آذربایجان شرقی و دو نماینده مجلس در کنار رییس اتاق بازرگانی ایران و چهره های دانشگاهی حضور دارند.