صداوسیما و کارنامه یک انحصار

از سوی دیگر، اگر رسانه ملی بخشی از منظومه حکمرانی کشور است، انتظار طبیعی آن است که در چارچوب سیاست های کلان و تصمیم های رسمی نهادهای قانونی عمل کند و خود را در برابر آنها پاسخگو بداند.

- صداوسیما در سه دهه گذشته، ویترین یک الگوی حکمرانی بوده است.

کافی است به آن نگاه کنیم تا نسبت این الگو با جامعه، نقد، تکثر، پاسخگویی، مردم سالاری، شایسته سالاری، رقابت و حتی شیوه تصمیم سازی و تصمیم گیری را ببینیم.

از همین رو، حساسیت نسبت به عملکرد صداوسیما، از این واقعیت سرچشمه می گیرد که این سازمان، آیینه بخشی از سازوکار اداره کشور است.

وقتی از صداوسیما سخن می گوییم، درباره شیوه ای از مدیریت کشور سخن می گوییم که پیامدهای آن را مردم سال هاست در عرصه های مختلف اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و حتی امنیتی با تمام وجود لمس کرده اند.

این سازمان با برخورداری از بودجه عمومی گسترده، پنجاه هزار نیروی انسانی، انحصار پخش فراگیر و جایگاه رسانه رسمی، یکی از مهم ترین نهادهای تولید معنا، شکل دهی افکار عمومی و بازنمایی تصویر رسمی ایران در داخل و خارج از کشور است.

از این منظر، اهمیت صداوسیما از موقعیت نهادی و نقش تعیین کننده اش در منظومه حکمرانی ناشی می شود.