کشف تاثیر کووید طولانی مدت بر دوپامین مغز

اسکن های مغزی نشان می دهند که بیماران مبتلا به کووید طولانی مدت، 18 درصد انتهای عصبی دوپامین کمتری دارند.

بیماری کووید-19 می تواند باعث آسیب های مغزی شود که سال ها بعد در اسکن های افرادی که علائم عصبی مرتبط با کووید طولانی مدت دارند، هنوز قابل مشاهده است.

تحقیقات موجود نشان می دهد که اختلال شناختی در کووید طولانی مدت با اختلال در سد خونی-مغزی، بزرگ شدن هیپوکامپ، افزایش نشانگرهای آسیب مغزی و کاهش حجم مغز در اسکن های MRI مرتبط است.

اکنون محققان کانادایی نشان داده اند افرادی که برای اولین بار در زندگی خود چند ماه پس از عفونت کووید-19 بی تفاوتی و افسردگی مداوم را تجربه کرده اند، حدود 18 درصد انتهای عصبی دوپامین کمتری در مغز خود نسبت به افراد سالم دارند.

دوپامین یک انتقال دهنده عصبی است که به کنترل حرکت و انگیزه کمک می کند و از بین رفتن انتهای عصبی که با دوپامین سیگنال می دهد، بر عملکرد شناختی تأثیر می گذارد و می تواند باعث ایجاد بیماری های عصبی شود.

این تیم در مطالعه خود، اسکن های توموگرافی گسیل پوزیترون(PET) از مغز 24 بزرگسال مبتلا به کووید طولانی مدت و 24 بزرگسال سالم با سن مشابه را تجزیه و تحلیل کرد.

محققان میزان از دست دادن انتهای عصب دوپامین را در جسم مخطط (ناحیه ای در مرکز مغز که حرکت و انگیزه را کنترل می کند) اندازه گیری کردند.