روایتِ بریده/ صدا و سیما چگونه مخاطبان را به بیرون قاب خود سوق می دهد؟

اصلاح ساختاری صداوسیما دیگر یک مطالبه سیاسی یا جناحی نیست؛ پیش شرط گریزناپذیر کار کردنِ دولت، مجلس و دیپلماسی کشور بر بنیاد واقعیتِ مشترک و اعتمادِ بازسازی شده است.

عصر ایران؛ امیر عباس میرزاخانی- رسانه ملی در هر کشور، نه تنها بازتاب دهنده واقعیت اجتماعی، بلکه یکی از مؤلفه های شکل دهی به اعتماد عمومی و احساس مسئولیت مشترک است.

  در ایران، روند چند سال اخیر نشان می دهد بخش قابل توجهی از مخاطبان داخلی، به جای اتکا به صداوسیما، به رسانه های بیگانه و فضای مجازی روی آورده اند.

  این روی آوری، صرفاً نتیجه جذابیت فناوری یا پروپاگاندای خارجی نیست؛ بلکه پاسخی منطقی به کمبود گفت وگو، یک طرفگی روایت و انحصار اطلاعاتی در تریبون رسمی است.

وقتی تصمیم گیری های رسانه ای—از مهندسی زاویه دوربین تا قیچی کردن سخنرانی ها و سانسور بخش هایی از مراسم ملی—به میدان تسویه حساب های جناحی تبدیل می شود، نخستین قربانی، اعتماد عمومی است.

  مردم حق دارند بدانند پشت پرده تصمیمات چیست و چرا یک گزینه بر دیگری ترجیح داده می شود.

وقتی این حق به صورت سیستماتیک نادیده گرفته می شود، رسانه ملی از اهرم انسجام اجتماعی به ابزار پروژه های مدیریت روایت تقلیل می یابد؛ پروژه هایی که خروجی آن ها چیزی جز ریزش مخاطب نبوده است.