ایرانیان قدیم ها چطور عاشق می شدند؟

اگر مرد جوانی در کوچه یا بازار دختری را می دید، با پوشش آن روزگار نمی دانست که او کیست و ظاهرش چگونه است که بخواهد عاشق شود.

با تمام این شرایط بالاخره امکان آن وجود داشت که پسری دختر جوانی را ببیند و یک دل نه صد دل عاشق او شود.

روزگار قدیم در ایران سنتی زندگی مردم در شهر، روستا و ایل ویژگی های خاص خود را داشت.

در فضای فرهنگی ایل زن و مرد هر کدام وظیفه ای مشخص بر عهده داشتند و زنان محدودیتی در فضای بیرون از خانواده نداشتند، در حالی که عفت و پاکدامنی زنان و مردان در قبیله بی نظیر بود.

به گزارش ایبنا، خانواده پسران جوان بر اساس سنت قبیله ای از دایره خویشاوندان همسری را برای فرزندشان برمی گزیدند و البته وضعیت اجتماعی ایل به گونه ای بود که پسران و دختران قبل از خواستگاری یکدیگر را دیده بودند و تا حدودی از آینده ای که در زندگی مشترک پیش رو داشتند، آگاه بودند.

در این سبک از زندگی عموما ازدواج یک دختر در خارج از دایره ایل کمتر صورت می گرفت، مگر آنکه بر اساس مصالح ایل ازدواجی با یکی از بزرگان مملکتی یا افراد سرشناس انجام می شدکه استثنا به حساب می آمد.

اما اگر جوانی که متعلق به ایل نبود و عاشق دختری ایلیاتی می شد، عموما این عشق نافرجام می ماند و سنت های ایل مانع رسیدن عاشق به معشوق می شد.