سازمان فرهنگ در جنگ اخیر چه کرد؟

در جنگی که میدان آن فقط به خاک و آسمان محدود نمی شود، افکار عمومی نیز به یکی از میدان های اصلی نبرد تبدیل می شود؛ جایی که کشور متجاوز تلاش می کند روایت خود را از چرایی آغاز درگیری، مشروعیت اقداماتش و تصویری که از طرف مقابل ارائه می کنند، تثبیت کند؛ دیپلماسی فرهنگی دیگر یک فعالیت جانبی و تزیینی در کنار سیاست خارجی نیست، بلکه بخشی از مواجهه کشورها در جنگ روایت هاست.

دیپلماسی فرهنگی به ویژه زمانی که طرف های درگیر در جنگ تلاش می کنند افکار عمومی کشورهای منطقه و جهان را با روایت خود همراه کنند، اهمیتی دوچندان پیدا می کند.

در چنین بستری، عملکرد دستگاه هایی که وظیفه ارتباط فرهنگی با جهان را بر عهده دارند اهمیت بیشتری پیدا می کند.

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی به عنوان یکی از نهادهای اصلی دیپلماسی فرهنگی ایران، شبکه ای از رایزنی های فرهنگی و مراکز فرهنگی را در کشورهای مختلف در اختیار دارد و بخشی از مأموریت آن، ارتباط با نخبگان، دانشگاهیان، فعالان فرهنگی و افکار عمومی کشورهای هدف است.

حالا ارزیابی عملکرد این سازمان در جریان جنگ تحمیلی سوم، تصویری دوگانه از کارنامه آن ارائه می دهد؛ تصویری که از یک سو از فعال شدن سریع ظرفیت های سازمان و حجم قابل توجه فعالیت های فرهنگی و رسانه ای حکایت دارد و از سوی دیگر، نشان می دهد هنوز فاصله