امام حسن مجتبی(ع)؛ امامی که برای حفظ اسلام صلح کرد، نه برای تسلیم

زندگی امام حسن مجتبی(ع) را نمی توان تنها در یک واژه خلاصه کرد؛ او هم فرزند خانه وحی بود، هم شاهد روزهای تلخ پس از شهادت پیامبر(ص)، هم در کنار پدرش در میدان های بزرگ سیاسی و نظامی اسلام حضور داشت و هم پس از شهادت امیرالمؤمنین(ع)، - معاویه نمی خواست حکومت امام حسن(ع) را به رسمیت بشناسد.

او سپاه خود را آماده کرد و به سوی عراق حرکت داد.

امام حسن(ع) نیز در ابتدا قصد تسلیم شدن نداشت.

او مردم را به جهاد فراخواند و سپاهی برای مقابله با شام تشکیل داد.

 اما مشکل اصلی در سپاه امام حسن(ع)، تنها تعداد نیروها نبود؛ مشکل، فرسایش ایمان و وفاداری بخشی از جامعه بود.

  سال ها جنگ داخلی، خستگی مردم، اختلافات سیاسی، نفوذ نیروهای معاویه، تطمیع فرماندهان و انتشار شایعات، سپاه امام را با بحران جدی مواجه کرد.

 در منابع تاریخی گزارش هایی از نامه نگاری برخی از سران عراق با معاویه و وعده همکاری آنان با حکومت شام آمده است.

برخی حتی وعده داده بودند که در صورت نزدیک شدن سپاه معاویه، امام حسن(ع) را تسلیم کنند.

در چنین شرایطی، امام با یک انتخاب بسیار سخت مواجه شد: جنگی که احتمال داشت به شهادت او، خانواده اش و شمار زیادی از شیعیان منجر شود؛ یا صلحی که می توانست از یک فاجعه جلوگیری کند.