ساحل نشینِ صبورِ سینمای ایران و کاغذهای بی خط

ناصر تقوایی فرزندِ شهری بود که در آن، سنت و مدرنیته، خلیج فارس و پالایشگاه، در هم تنیده بودند.

آبادان برای تقوایی، نه فقط به مثابه یک شهر و محل شکل گیری و تولد جسم و تن که زادگاه جهان بینی تیزبینانه و نبوغ آمیزش بود.

- در تاریخ سینمای ایران، نام هایی هستند که با تعداد فیلم ها شناخته می شوند و نام هایی که با عمقِ سکوتشان.

ناصر تقوایی، بی تردید در دسته دوم می گنجد.

او کسی است که دوربینش نه فقط تصویر، که هوا و اقلیم را ضبط می کرد.

برای تقوایی، سینما نه ابزاری برای روایتِ ساده یک قصه، که بستری برای ثبتِ هستی شناسانه یک جغرافیا بود.

مردی که در 20 تیر 1320 در آبادان زاده شد، گویی همان جا، میانِ گرمایِ شرجی و بوی نفت و دریا، تمامِ آن چیزی را که برای یک عمر نگاهِ شاعرانه نیاز بود، بلعیده بود.

  ناصر تقوایی فرزندِ شهری بود که در آن، سنت و مدرنیته، خلیج فارس و پالایشگاه، در هم تنیده بودند.

آبادان برای تقوایی، نه فقط به مثابه یک شهر و محل شکل گیری و تولد جسم و تن که زادگاه جهان بینی تیزبینانه و نبوغ آمیزش بود.

جهان بینی که ویژگی های منحصر به فرد او با دیگر فیلمسازان را در عالم سینما رقم زد.

  زیست بومِ جنوب با تمام نشانه ها و رنگ آمیزی های گوناگون و رازگونه اش به او آموخت که آدم های در حاشیه قرار گرفته و معمولی وقتی خواسته و ناخواسته در متن اتفا