دانشمندی که برای اثبات نظریه اش خون بیمار را به خود تزریق کرد

امروزه این آزمایش به عنوان یکی از مشهورترین نمونه های «خودآزمایی علمی» در تاریخ پزشکی شناخته می شود؛ اقدامی که اگرچه بسیار پرخطر بود، اما نقش مهمی در شناخت بیماری های خودایمنی ایفا کرد.

- دانشمندی که برای اثبات نظریه اش خون بیمار را به خود تزریق کرد امروزه این آزمایش به عنوان یکی از مشهورترین نمونه های خودآزمایی علمی در تاریخ پزشکی شناخته می شود؛ اقدامی که اگرچه بسیار پرخطر بود، اما نقش مهمی در شناخت بیماری های خودایمنی ایفا کرد.

عصرایران- در دهه 1950، پزشک و پژوهشگر آمریکایی، ویلیام جی.

هارینگتون، در تلاش بود علت بیماری مرموزی را کشف کند که باعث کاهش شدید پلاکت های خون می شد.

در آن زمان هنوز مشخص نبود که آیا این بیماری ناشی از نقص در تولید پلاکت هاست یا عاملی در خون آن ها را از بین می برد.

هارینگتون برای یافتن پاسخ، تصمیمی جسورانه گرفت.

او مقداری از پلاسمای خون یک بیمار مبتلا به پورپورای ترومبوسیتوپنیک ایدیوپاتیک (ITP) را به بدن خود تزریق کرد.

چند ساعت بعد، تعداد پلاکت های خون او به شدت کاهش یافت و علائم بیماری در بدنش ظاهر شد.

این آزمایش خطرناک نشان داد که عاملی در خون بیماران وجود دارد که به پلاکت ها حمله می کند.

بعدها مشخص شد این عامل، پادتن هایی هستند که به اشتباه توسط سیستم ایمنی بدن تولید می شوند و پلاکت ها را نابود می