«هفت دقیقه وحشت»؛ چگونه ناسا کنجکاوی را سالم روی مریخ فرود آورد؟

فرود مریخ نورد Curiosity در سال 2012 یکی از پرریسک ترین عملیات های تاریخ ناسا بود؛ هفت دقیقه ای که سرنوشت مأموریت را تنها رایانه های فضاپیما تعیین می کردند.

عصرایران- فرود مریخ نورد Curiosity در سال 2012 یکی از پیچیده ترین عملیات های تاریخ اکتشافات فضایی بود؛ هفت دقیقه ای که همه چیز به عملکرد خودکار فضاپیما وابسته بود.

فرود آوردن یک فضاپیما روی مریخ هیچ گاه کار ساده ای نبوده است، اما مأموریت Curiosity استانداردهای تازه ای در این زمینه تعریف کرد.

این مریخ نورد به قدری بزرگ و سنگین بود که دیگر نمی شد مانند مأموریت های پیشین از کیسه های هوا برای فرود استفاده کرد.

به همین دلیل، مهندسان ناسا سامانه ای کاملاً جدید به نام Sky Crane را طراحی کردند؛ روشی که تا آن زمان هرگز در سیاره ای دیگر به کار گرفته نشده بود.

چرا این هفت دقیقه تا این اندازه مهم بود؟ ورود Curiosity به جو مریخ با سرعتی بسیار بالا آغاز شد.

در چند دقیقه بعد، سپر حرارتی، چتر نجات فراصوت، سامانه فرود و در نهایت جرثقیل هوایی باید دقیقاً طبق برنامه عمل می کردند.

در آخرین مرحله، سکوی فرود با استفاده از موتورهای خود در ارتفاعی نزدیک به سطح مریخ شناور ماند و مریخ نورد را با چند کابل به آرامی روی زمین قرار داد.