تشییع یک تن؛ تکثیر یک معنا

بعضی رفتن ها شبیه خاموشی نیست؛ شبیه گشوده شدن دری است که تا پیش از آن، فقط دیوار به نظر می رسید.

مرگ برای آنان که عمرشان را در انباشتن نام و نان نگذرانده اند، - یک زندگی منفرد، در هزاران زندگی دیگر توزیع می شود تشییع یک تن؛ تکثیر یک معنا بعضی رفتن ها شبیه خاموشی نیست؛ شبیه گشوده شدن دری است که تا پیش از آن، فقط دیوار به نظر می رسید.

مرگ برای آنان که عمرشان را در انباشتن نام و نان نگذرانده اند، پایان حضور نیست.

روزنامه آگاه نوشت: در روزهای بزرگ سوگ، شهر رفتار دیگری پیدا می کند.

خیابان فقط محل عبور نیست؛ به رودی بدل می شود که از هزار خانه و کوچه به هم می پیوندد.

دست ها بالا می آیند، نه فقط برای بدرقه یک پیکر، بلکه برای نگه داشتن چیزی نامریی که در هوا پخش شده است؛ چیزی میان اشک و عهد.

چهره ها را که نگاه کنی، می بینی هر کس انگار با پاره ای از زندگی خودش آمده است: پیرمردی که عصا را محکم تر می فشارد، مادری که کودک را به سینه می چسباند، جوانی که در سکوت، بیشتر از هر خطابه ای حرف می زند.

اینجا دیگر یک تابوت در میان جمعیت حرکت نمی کند؛ این، عبور یک معنا از میان هزاران جان است.

خاک، برای تن، پایان نسبت با جهان است؛ اما برای بعضی جان ها، آغاز نسبت های تازه.