اِنّا لا نَعلمُ مِنهُ اِلا خَیرا؛ امضای بغض آلود یک ملت پای عهد انتقام

تقلیل این حماسه به یک بدرقه ساده، خطایی راهبردی است.

بدرقه برای کسی است که می رود؛ شهید اما نمی رود، - اِنّا لا نَعلمُ مِنهُ اِلا خَیرا؛ امضای بغض آلود یک ملت پای عهد انتقام تقلیل این حماسه به یک بدرقه ساده، خطایی راهبردی است.

بدرقه برای کسی است که می رود؛ شهید اما نمی رود، یادداشت مهمان_ ایرج حجازی، نویسنده و پژوهشگر دین و رسانه: قاب شکوهمندی که در مصلای تهران نقش بست، فراتر از یک سوگواریِ مرسوم، نقطه تلاقیِ تاریخ و اراده یک ملت بود.

وقتی طنین لرزاننده اللُهم انّا لا نَعلمُ منهُ الّا خَیرا از حنجره های بغض آلود اما استوارِ میلیون ها انسان به آسمان برخاست، این تنها شهادت بر پاکیِ یک پیکر نبود؛ گواهیِ امتی بود بر حقانیتِ مکتبی که رهبر شهیدشان جان بر سر آن نهاد.

آنچه در میان بود، نه یک پیکر خاموش، که روح بیدارِ یک تمدن بود که از حاشیه اوراق تاریخ برخاست تا در متن زندگی نفس بکشد.

کثرت بی نظیر جمعیت، اگرچه مجال تشییع بر دوش را گرفت، اما این پیکر مطهر بر شانه های قلبِ یک امت حمل شد تا عبور از انفعالِ مرگ به حماسهِ جاودانگی رقم بخورد.

تجلی همبستگی ملی؛ در این رستاخیزِ ملی، جوششِ خالصانه عشق، رازهای بزرگی را افشا کرد.

کوبنده ترین پیامِ میدان، در حضور معنادار آحاد مردمی نهفته بود که خود را از دورترین نقاط کشور به پایتخت رسانده بو