منتظر نمانید پولتان به اندازه یک سکه شود

یکی از آشناترین جمله ها درباره پس انداز در ایران این است: بگذار پولم بیشتر شود، بعد طلا می خرم.

خیلی ها ماه ها پولشان را کنار می گذارند تا بالاخره به اندازه خرید یک سکه، یک قطعه طلا یا مقدار قابل توجهی طلای آب شده برسد.

مشکل اینجاست که بازار منتظر جمع شدن پول ما نمی ماند.

شاید مهم ترین مانع سرمایه گذاری برای بخش بزرگی از مردم، کمبود پول نباشد؛ تصور اشتباه از حداقل پول لازم برای شروع باشد.

سال ها خرید طلا با یک واحد فیزیکی مشخص گره خورده بود: سکه، نیم سکه، ربع سکه یا چند گرم طلا.

طبیعی است که با بالا رفتن قیمت ها، فاصله بسیاری از خانواده ها با این واحدها بیشتر شود و سرمایه گذاری مرتب به ماه بعد و سال بعد موکول شود.

اما پول های کوچک یک ویژگی مهم دارند: اگر منتظر بمانیم بزرگ شوند، ممکن است در این فاصله بخشی از قدرت خریدشان را از دست بدهند.

فرض کنید فردی هر ماه مبلغی کنار می گذارد اما چون هنوز برای خرید طلای موردنظرش کافی نیست، آن را نقد نگه می دارد.

هدفش درست است، اما روشش ممکن است باعث شود هر بار که به عدد موردنظر نزدیک می شود، قیمت طلا هم چند قدم جلوتر رفته باشد.

این تجربه برای بسیاری از ایرانی ها آشناست: پول بیشتر شده، اما چیزی که می خواستند بخرند هم گران تر شده است.