در ستایش «دویدن»

این روزها به وضوح می توان گسترش «فرهنگ دویدن» را در تهران و بسیاری از شهرهای کشور مشاهده کرد.

صبح ها هنگام رفتن به محل کار، عصرها و حتی در روزهای تعطیل، - در ستایش دویدن این روزها به وضوح می توان گسترش فرهنگ دویدن را در تهران و بسیاری از شهرهای کشور مشاهده کرد.

صبح ها هنگام رفتن به محل کار، عصرها و حتی در روزهای تعطیل، در معابر عمومی و فضاهای ویژه ورزش، افراد در سنین و جنسیت های مختلف را می بینیم که به صورت انفرادی یا گروهی می دوند.

گسترش این فرهنگ و تبدیل آن به بخشی از سبک زندگی، می تواند تأثیری شگرف بر سلامت جسم و روان جامعه داشته باشد.

شاید با اندکی اغراق بتوان دویدن را نخستین حرکت ورزشی بشر دانست.

دویدن از نخستین روزهای حضور انسان بر زمین، همراه با او بوده است؛ از دوران انسان های اولیه، پیش از یکجانشینی و حتی پیش از اختراع خط.

انسان برای بقا ناچار بود بدود؛ برای شکار کردن و نیز برای فرار از شکار شدن.

از همین رو، دویدن بسیار پیش تر از آنکه ورزش به معنای امروزی شکل بگیرد، بخشی از زندگی انسان بوده است.

شاید همین ریشه عمیق در تاریخ تکامل انسان، که نسل به نسل به ما منتقل شده، سبب شده است دویدن را مادر ورزش ها بنامند.

اما امروز دیگر برای بقا نمی دویم؛ امروز می دویم تا آرامش را تجربه کنیم، با خود آشتی کنیم، جسم و روانمان را همزما