فریاد مامِ وطن از نای ملک الشعرای بهار؛ بازخوانی مؤلفه های هویت و تجدد

بهار در این سروده بلند، بی آنکه در دام سنت گرایی متصلب بیفتد یا به ورطه تجدد تقلیدی بغلتد، طرحی نو برای پیوند عقلانیت شرقی با علم غربی درمی اندازد.

- وطنیات / 28 فریاد مامِ وطن از نای ملک الشعرای بهار؛ بازخوانی مؤلفه های هویت و تجدد بهار در این سروده بلند، بی آنکه در دام سنت گرایی متصلب بیفتد یا به ورطه تجدد تقلیدی بغلتد، طرحی نو برای پیوند عقلانیت شرقی با علم غربی درمی اندازد.

خبرگزاری مهر، گروه فرهنگ و ادب، طاهره طهرانی: قصیده پیام ایران از شاخص ترین سروده های ملی و اجتماعی ملک الشعرای بهار است؛ شعری که در آن شاعر، در قالبی استوار و کلاسیک، سخنی تازه و بیدارگر درباره هویت ایرانی، مسئولیت نسل جوان، نسبت سنت و تجدد، و ضرورت اصلاح اجتماعی بیان می کند.

بهار در این قصیده، از ظرفیت های بیانی قصیده سنتی بهره می گیرد، اما آن را از محدوده مدیحه سرایی مرسوم بیرون می برد و به رسانه ای برای انتقال آگاهی تاریخی و فرهنگی بدل می سازد.

از همین منظر، پیام ایران را می توان هم متنی ادبی و هم سندی فکری در تاریخ ادبیات معاصر فارسی دانست.

پوست اندازی قصیده سنتی؛ وقتی حافظه تاریخی چراغ راه آینده می شود در این اثر، ایران نه صرفاً یک سرزمین جغرافیایی، بلکه موجودی زنده، آگاه و رنج دیده تصویر می شود که با فرزندان خویش سخن می گوید.