ماجرای شعر سایه برای امام حسین(ع)

هوشنگ ابتهاج در بخشی از کتاب «پیر پرنیان اندیش» (گفت وگو با ه.

ا.

سایه) که در سال 1391 منتشر شد، روایت جالبی از سرودنِ شعری با عنوان «اربعین» برای سیدالشهدا (ع) ارائه می دهد.

- به گزارش جماران، هوشنگ ابتهاج در بخشی از کتاب پیر پرنیان اندیش (گفت وگو با ه.

ا.

سایه) که در سال 1391 منتشر شد، روایت جالبی از سرودنِ شعری با عنوان اربعین برای سیدالشهدا (ع) ارائه می دهد.

روایت مصاحبه کنندگان (میلاد عظیمی و عاطفه طیّه) از آن روز: امروز هشتم محرم بود و عصر به خانه سایه رفتیم.

سایه مغموم بود و از چشم هایش معلوم بود گریه کرده.

پرسیدم: اتفاقی افتاده؟ سایه: نه! شما می دونین که تلویزیون همیشه جلوم روشنه.

هر کانالی هم که می زنم داره روضه و نوحه نشون می ده.

من هم گوش می کنم و خب گریه ام می گیره.

می شینم با اینها گریه می کنم.

(لبخند می زند.

) سال ها پیش یک شعری گفتم به اسم اربعین که تمومش نکردم: یا حسین بن علی خونِ گرمِ تو هنوز از زمین می جوشد هر کجا باغِ گلِ سرخی هست آب از این چشمه خون می نوشد.

کربلایی ست دلم