کُلتِ نمادینِ اردوغان و سیاستِ هوشمندانه اش

هدیه غیرمتعارفِ رجب طیب اردوغان به رهبران ناتو، سوژهٔ تحلیلِ رسانه های بین المللی شده است.

این مقاله با مرور گزارش ها و تحلیل های معتبر، نشان می دهد رییس جمهور ترکیه از دیپلماسی نمادین، روابط شخصی و سیاستِ موازنه گرایانه برای تقویت جایگاهِ کشورش در غرب، شرق و خاورمیانه بهره گرفته است.

عصر ایران؛ لیلا احمدی- ماجرای هدیه نظامیِ اردوغان به ترامپ که به ظاهر رخدادی تشریفاتی در حاشیهٔ نشستی بین المللی ست، اهمیتی نمادین دارد.

اقدامِ بحث برانگیزِ او، شمایی کوچک از راهبردی بزرگ است؛ راهبردی که در دو دههٔ گذشته، سیاست خارجیِ ترکیه را مزین کرده است.

اردوغان، نه متحدِ تمام عیار غرب است و نه مخالفِ سرسختش.

او سیاستمداری ست که از شکافِ قدرت ها، قدرت می سازد و تلاش کرده ترکیه را از جایگاه متحد سنتی و قابل پیش بینیِ غرب، به بازیگری مستقل تر تبدیل کند؛ کشوری که همچنان عضو ناتوست، اما حاضر نیست سیاست هایش را با اولویت های واشنگتن یا بروکسل تطبیق دهد.

این همان نقطه ای است که باعث شده ارزیابی ها دربارهٔ او تا این حد ضدونقیض باشد.

این سیاست برای هواداران اردوغان، نشانهٔ وزنِ ژئوپلیتیکِ ترکیه است.

آنها معتقدند کشوری مانند ترکیه، با موقعیت جغرافیاییِ منحصربه فرد، نباید صرفاً دنباله رو قدرت های بزرگ باشد.