وقتی درگیری هست اما مالکیت نیست، سازمان از درون کند می شود

بسیاری از سازمان ها این دو مفهوم را یکی فرض می کنند.

نتیجه این اشتباه این است که سیستم به جای تولید مسولیت پذیری واقعی، فقط مشارکت قابل مشاهده تولید می کند.

- مدرسه کار و کسب عصر ایران- در بسیاری از سازمان ها یک سو برداشت جدی وجود دارد که به اشتباه به عنوان موفقیت مدیریتی دیده می شود.

شرکت ها مدام درباره درگیری کارکنان صحبت می کنند، آن را اندازه می گیرند و برای آن گزارش های مثبت ارائه می دهند.

اما واقعیت این است که بالا بودن عدد درگیری همیشه به معنی بالا بودن عملکرد واقعی یا سلامت اقتصادی سازمان نیست.

درگیری کارکنان به این معنا است که افراد در کار حضور دارند، دستور ها را اجرا می کنند، در جلسات شرکت می کنند و در چارچوب وظایف تعریف شده حرکت می کنند.

این سطح از مشارکت برای اجرای عملیات لازم است، اما کافی نیست.

در مقابل، مالکیت رفتاری به این معنا است که فرد خود را نسبت به نتیجه نهایی مسول می داند، قبل از تبدیل شدن مشکل به بحران وارد عمل می شود و کیفیت خروجی را متعلق به خود می داند، نه فقط انجام وظیفه خود.

نکته اصلی اینجاست که بسیاری از سازمان ها این دو مفهوم را یکی فرض می کنند.

نتیجه این اشتباه این است که سیستم به جای تولید مسولیت پذیری واقعی، فقط مشارکت قابل مشاهده تولید می کند.