جای خالی توان خواهان در حیات اجتماعی شهر

سال هاست که واژه ی مناسب سازی در جلسات مدیریت شهری، در اسناد برنامه ریزی و در وعده های انتخاباتی، طنین انداز شده است؛ اما اگر از پله های بلند ادارات، - جای خالی توان خواهان در حیات اجتماعی شهر خراسان رضوی (ایسنا) - سال هاست که واژه ی مناسب سازی در جلسات مدیریت شهری، در اسناد برنامه ریزی و در وعده های انتخاباتی، طنین انداز شده است؛ اما اگر از پله های بلند ادارات، از کناره های ناهموار معابر و از دشواری های تردد در ایستگاه های عمومی عبور کنیم، به یک حقیقت می رسیم.

شکاف میان آنچه در بروشورهای مدیریتی می خوانیم و آنچه یک معلول یا سالمند در مواجهه با فضای فیزیکی شهر تجربه می کند، چنان عمیق است که می توان آن را بحران دسترسی پذیری نامید.

مشکل، تنها در سنگ ریزه های پیاده رو یا نبود یک رمپ ساده در ورودی ساختمان ها خلاصه نمی شود.

ما با یک بن بست روبرو هستیم؛ جایی که در طراحی بخش قابل توجهی از زیرساخت ها و حتی بدنه اداری شهر، شهروند توان خواه نادیده گرفته شده است.

این یعنی وقتی یک شهروند با نیازهای ویژه می خواهد از خدمات دولتی به خصوص بانک ها بهره مند شود، با اولین مانع فیزیکی برخورد می کند؛ مانعی که نشان می دهد در ذهن طراحان و مدیران، جایی برای حضور متفاوت انسان ها در نظر گرفته نشده است.