این جنگ بوی نفت سوخته می دهد

مسئولیت فراموش شده جامعه جهانی در برابر جنگ های آلاینده - مسئولیت فراموش شده جامعه جهانی در برابر جنگ های آلاینده نازیلا حقیقتی - در جنگ، همیشه نخست انسان ها نمی میرند.

گاهی پیش از آن، آب می میرد.

هوا زخمی می شود و طبیعت، بی آنکه در صدر خبرها بنشیند، آهسته از نفس می افتد.

جنگ پیش از آنکه در میدان ها پایان یابد، در لایه های نامریی زندگی ادامه پیدا می کند: در ریه شهرها، در بستر دریاها، در خاکی که دیگر مثل قبل نفس نمی کشد.

در روزهای پس از حملات به زیرساخت های انرژی در ایران و منطقه، تهران فقط شهری مضطرب نبود؛ شهری بود که چیزی ناشناخته را تنفس می کرد.

دوده ای که بر شیشه خودروها نشست، بر برگ درختان خوابید و در پوست شهر نفوذ کرد، صرفاً بقایای یک انفجار نبود.

این دوده، نشانه عبور جنگ از مرزهای نظامی و ورود آن به قلمرو زیست بود؛ جایی که دیگر نمی توان میان امنیت و محیط زیست مرزی روشن ترسیم کرد.

در جنوب، خلیج فارس بار دیگر در معرض فشار هم زمان قرار گرفت.

پهنه ای نیمه بسته، شکننده و تاریخی که پیش از این نیز زیر بار توسعه صنعتی، گرمایش زمین، تردد سنگین نفتکش ها، تخریب زیستگاه های ساحلی و آلودگی مزمن قرار داشته است.

اما این بار، جنگ نیز بر دوش آن نشست.