امام محمد غزالی؛ مردی که از «قفس طلایی» گریخت

او در اوج شهرت و اعتبار علمی قرار داشت، اما همه چیز را پشت سر گذاشت تا آرامشی را بیابد که در دانش و قدرت پیدا نمی کرد.

در سال 1095 میلادی، ابوحامد محمد غزالی در قله شهرت علمی خود ایستاده بود.

او ریاست مدرسه نامدار نظامیه بغداد را بر عهده داشت که یکی از مهم ترین و بانفوذترین مراکز علمی جهان اسلام بود.

غزالی از اعتماد دولت سلجوقیان، حمایت خلافت عباسی و احترام دانشجویان، فقها، اندیشمندان و رجال سیاسی برخوردار بود.

افزون بر این، دو اثر مهم فلسفی خود، تهافت الفلاسفه و مقاصد الفلاسفه را نیز به پایان رسانده بود.

به گزارش فرادید؛ از نگاه دیگران او به همه آنچه یک دانشمند می توانست آرزو کند دست یافته بود؛ ثروت، منزلت، نفوذ و شهرت.

اما او در درون خود هیچ آرامشی احساس نمی کرد.

غزالی به این نتیجه رسیده بود که بخش بزرگی از تلاش های علمی اش نه برای رضای خدا، بلکه برای کسب اعتبار، افتخار و جایگاه اجتماعی بوده است.

 او احساس می کرد دانشی که با چنین نیتی به دست آمده، نه ارزشی حقیقی دارد و نه می تواند موجب رستگاری او شود.

همین بحران روحی باعث شد از دارایی ها و مقام خود چشم بپوشد و بغداد را ترک کند تا نزدیک به ده سال به عنوان یک صوفی زاهد، زندگی ای آکنده از عبادت، سفر و خلوت گزینی را در پیش گیرد.