چرا بازی حسن پورشیرازی برگ برنده «بدنام» است؟/احیای یک ضدقهرمان متفاوت

گاهی ارزش یک بازیگر نه در دیالوگ هایی است که می گوید، بلکه در لحظه ای آشکار می شود که کلمات دیگر از توضیح احساسات ناتوان اند.

آنجا که شخصیت در مرز میان غرور، - چرا بازی حسن پورشیرازی برگ برنده بدنام است؟/احیای یک ضدقهرمان متفاوت گاهی ارزش یک بازیگر نه در دیالوگ هایی است که می گوید، بلکه در لحظه ای آشکار می شود که کلمات دیگر از توضیح احساسات ناتوان اند.

آنجا که شخصیت در مرز میان غرور، شکست، خشم و انتقام ایستاده و تنها بدن، نگاه و سکوت باید بار روایت را بر دوش بکشند.

عصر ایران؛ رضا صائمی- گاهی ارزش یک بازیگر نه در دیالوگ هایی است که می گوید، بلکه در لحظه ای آشکار می شود که کلمات دیگر از توضیح احساسات ناتوان اند.

آنجا که شخصیت در مرز میان غرور، شکست، خشم و انتقام ایستاده و تنها بدن، نگاه و سکوت باید بار روایت را بر دوش بکشند.

حسن پورشیرازی در بدنام دقیقاً در چنین موقعیتی قرار گرفته است.

جایی که نقش ابراهیم، بیش از آنکه به نمایش قدرت نیاز داشته باشد، محتاج نمایش ترک برداشتن همان قدرت است.

تا پیش از قسمت سیزدهم، ابراهیم را مردی دیده ایم که مناسبات قدرت را بهتر از هرکس می شناسد.

ثروت برای او فقط سرمایه اقتصادی نیست، زبان نفوذ است.