سربازِ آن سکوت، شهدای بی نام

علی صارمیان در این یادداشت درباره یکی از شهدای گمنام وزارت اطلاعات، شهید رمضان حسن پور سخن می گوید.

- علی صارمیان در این یادداشت درباره یکی از شهدای گمنام وزارت اطلاعات، شهید رمضان حسن پور سخن می گوید.

یادداشت مهمان- علی صارمیان، روزنامه نگار و امدادگر سابق هلال احمر، بچه های وزارت اطلاعات در داخل که باید گمنام باشند و در خارج هم که بوق در دست دشمن است.

شهید می شوند.

یک دست رسیده به دامان حسین ع از آنها می ماند و سکوتشان را عباس علمدار خریدار است.

این یکی حاجی ماه روزه خودمان بود.

اسیر زندان صدام و شهید گمنام روز شهادت آقا.

این اسم رمزی را خودم برایش گذاشتم.

می گفتم حاجی ماره روزه.

علی ام از موزه(موزه هلال احمر).

می خندید و شوخی را لری ادامه می داد.

اصلا قصه از همین هلال احمر و سقوط هواپیما در گلیچ سفید کوه شروع شد.

یکی از بچه های وزارت پیش قراول بود.

پایش شکسته بود.

بی سیم حرف میزدیم.

تیم هلال احمر رفته بود افغانستان .

سفر خارجی! منِ هیچکاره شده بودم سر شیفت منطقه.

در بی سیم گفت من حسن پورم.

گفتم برادر اطلاعاتی آخر مگر شما کوهنوردید؟ حالا باید یک امدادگر را بفرستم او را پایین بیاورد.

شیطنت وسط مصیبت کرده بودم.

خلاصه جند روز دیگر آمد چادر ام.