جادوگر خیابان فردوسی (+صدا)

آقای بهزادی که تازه شستش خبردار شده بود داستان چیه، به ساعت خودش نگاهی کرد و دید که بله، کم کم سروکله آقای نویسنده پیدا می شود.

- این ها چند نفری از مراجعان بودند که نام این روزنامه نگار برجسته و خوش ذوق و البته پوست کلفت ایران زمین را شنیده بودند.

آقای بهزادی هم سریع یک سلام وعلیک مختصری کرد و وارد دفتر شد.

از منشی پرسید: داستان چیه؟ بله، و اما داستان.

باید خدمت مبارک شما شنوندگان عزیز عرض کنم که مدتی بود در مجله سپید و سیاه صفحه ای منتشر می شد به اسم ماوراءالطبیعه و قصد و غرض از انتشار آن این بود که در مورد اعتقادات مردم فرهنگ های مختلف دنیا نوشته شود و اطلاعاتی به خوانندگان داده شود، اما گویا به مرور ذوق نویسنده این صفحه گل می کند و مطالب به سمت سحر و جادو تمایل پیدا می کند، به طوری که به تدریج خوانندگان به مجله نامه می نوشتند و درخواست جادو جنبل می کردند تا گره زندگی شان باز شود.

و نویسنده خوش ذوق هم جواب خیلی از نامه ها را می داده و شاید چند باری هم گره از زندگی ها باز شده.

خلاصه، آوازه و شهرت جادوگر سپید و سیاه در تهران پیچید.

این آوازه در حدی بود که حتی مقامات هم بعدها از آقای بهزادی می خواستند تا مقدمات دیدار با این جادوگر مرموز را فراهم آورد.