«پیمان ابراهیم 2020» در فضای پساجنگ 2026 کاملاً فروپاشیده است

در محاسبات امنیتی تازه پایتخت های عربی خلیج فارس، تهدید دیگر فقط در تهران خلاصه نمی شود؛ جنگ های پی درپی، رفتارهای غیرقابل پیش بینی تل آویو، - به گزارش سرویس بین الملل جماران، تحلیل پایگاه العرب به واکاوی کاتالیزورهای تغییر در دکترین امنیتی پادشاهی های عربی می پردازد.

این گزارش استدلال می کند که فرضیه بنیادین پیمان ابراهیم 2020 که بر پایه وجود یک دشمن واحد، یعنی ایران، شکل گرفته بود، امروز در فضای پساجنگ 2026 کاملاً فروپاشیده است؛ چرا که در محاسبات نوین پایتخت های خلیج فارسی، ایران دیگر تنها تهدید منطقه نیست، بلکه دکترین هجومی و یک جانبه رژیم صهیونیستی نیز به عنوان پیشران اصلی بی ثباتی و مخل اولویت های توسعه ای و اقتصادی اعراب نگریسته می شود.

یک: گسست منافع ژئواکونومیک اعراب از زبان جنگی تل آویو زمانی که پیمان ابراهیم امضاء شد، تنش واشینگتن ـ تهران در اوج بود و اعراب برای مصون ماندن در برابر ایران، به فناوری و ساختار تسلیحاتی رژیم صهیونیستی متوسل شدند.

اما از سال 2023 و با توافق پکن میان ریاض و تهران، دکترین خلیج فارس به سمت پراگماتیسم و تنش زدایی حرکت کرد.

جنگ اخیر آمریکا ـ ایران این باور را در ریاض و ابوظبی قطعی ساخت که خطر اصلی، تنها قدرت مادی ایران نیست، بلکه تبدیل شدن منطقه به رینگ بوکس واشینگتن ـ تل آویو است؛ وضعی�