مرغ سحر

آنچه یک ملت را در سخت ترین شرایط سرپا نگه می دارد، بیش از هر عامل دیگری، روحیه جمعی و باور به توانایی عبور از بحران است که در بطن زندگی روزمره روزمره میلیون ها انسان عادی تجلی می یابد.

روزنامه آگاه نوشت: واقعیت تلخ آن است که در فضای رسانه ای و مجازی، جریان های سازمان یافته یا خودجوشی شکل گرفته اند که هدفشان نه نقد سازنده، بلکه القای مطلق بن بست و بی فایدگی هر تلاشی است.

این جریان ها با بزرگ نمایی حساب شده مشکلات، حذف سیستماتیک نقاط روشن جامعه، تمسخر امیدها و تکرار شبانه روزی روایت های تاریک، می کوشند دل مردم را خالی کنند و حس بی پناهی را جایگزین اراده جمعی سازند.

خطرناک تر آنکه این جوسازی ها گاه با ظاهری دلسوزانه عرضه می شوند، به گونه ای که مخاطب عادی به سختی می تواند مرز میان همدردی واقعی و تخریب حساب شده را تشخیص دهد.

تفاوت نقد صادقانه با جوسازی مخرب در همین نقطه آشکار می شود.

منتقد دلسوز مشکل را می بیند، بیان می کند، اما در کنارش راه حل پیشنهاد می دهد و به ظرفیت های موجود نیز اشاره دارد.

اما جوساز تنها می خواهد سیاهی را مطلق نشان دهد تا امید از چشم ها رخت ببندد.

او نه دنبال اصلاح است و نه دغدغه بهبود اوضاع دارد، بلکه حیاتش در گرو ادامه ناامیدی است.