ایستادگی برای حقوق، مذاکره برای آینده

شاید کسی با برخی تعبیرها، مثال های تاریخی یا نحوه بیان خاتمی موافق نباشد.

می توان درباره قیاس های تاریخی او بحث کرد و حتی آنها را ناکافی یا محل مناقشه دانست؛ - در روزهایی که ایران هزینه سنگینی برای دفاع از تمامیت ارضی، استقلال و امنیت خود پرداخته است، دست هایی در تلاش هستند که جامعه را نسبت به هر سخنی درباره مذاکره و توافق حساس کنند.

کاملا آشکار است که خون شهروندان، کودکان، نیروهای نظامی، دانشمندان و مسئولان ارشد کشور را نمی توان نادیده گرفت و از کنار تجاوز و خسارت های واردشده با چند عبارت دیپلماتیک عبور کرد، اما همین واقعیت تلخ، ما را با پرسشی اساسی مواجه می کند: پس از دفاع، مقاومت و تحمیل هزینه به متجاوز، راه عقلانی برای جلوگیری از تکرار جنگ چیست؟ به عبارت ساده تر اگر مذاکره نه، پس چه؟ اگر توافق نه، پس چه؟ پس از بیانات سید محمد خاتمی، موجی از توهین و تخریب روانه رییس دولت اصلاحات شد.

منتقدان سخنان اخیر سید محمد خاتمی، کوشیده اند حمایت او از مذاکره و توافق را نشانه بی توجهی به تجاوز آمریکا و اسراییل یا حتی هم سویی عملی با دشمن معرفی کنند.

چنین برداشتی، پیش از آنکه نقد یک دیدگاه سیاسی باشد، نادیده گرفتن بخش های روشن و صریح سخنان خود اوست و کاملا مغرضانه است.