عاشوراء و سنت های حاکم بر زمانه

وجود چهار ماه حرام در سال به معنای یک آتش بس عمومی در جامعه است که مردم حق دارند بدون بیم و ترس یه تجارت و زیارت و سیاحت بپردازند و این میراث عربیِ مورد تایید اسلام بطور تاریخی رعایت می شد.

- عصر ایران ؛ فاضل دریس - این نوشتار در صدد پاسخ کوتاه به این سوال است که “ آیا حادثه کربلا بنا به سنت ها و رسم ها و موازین سال 61 هجری یک امر قابل توجیه بوده و فارغ از بعد اعتقادی که در حقانیت جنبش حسینی شکی وجود ندارد، از دید یک تحلیل گر بی طرف سال وقوع آن چگونه تفسیر و تبیین می شود و کفه ترازو به نفع کدامین جبهه سنگینی می نماید؟” چرا که بشر از حمورابی و کوروش تا به انقلاب های مشروطه و امروز برای زیست اجتماعی خود واضع مقررات و قوانین بوده و هست.

و این خصیصه انسانی چه بصورت شفاهی و عرفی و چه در قالب مکتوب آن همیشه در جوامع و ملل مختلف جاری و ساری است.

و حتا برای روی خشن و بی رحم زیست اجتماعی یعنی جنگ ها و یورش ها خود اقدام به وضع مقرراتی نموده که عدم رعایت آنها موجب نکوهش شدید دیگران می شود.

ن های موسوم به ژنو متبلور شده و همگان هر چند بصورت نمادین سعی در رعایت آن دارند.

حال در این نوشتار از زاویه ای تحت عنوان بررسی حادثه عاشوراء از منظر مقررات مکتوب و عرفی حاکم در صدر اسلام پرداخته می شود: 1- سنگ بنای حادثه کربلا با مرگ معاویه شروع می شود و از منظر