این رستخیز عام که نامش محرم است

فارس از کانون های بزرگ آیین های محرمی است که با حفظ عناصر اعتقادی و مذهبی، از دیرسال جلوه گاه شور و دلدادگی مردمان این دیار بوده است.

- دسته می بردیم تا خودِ شاه چراغ.

مردان در صفِ زنجیرزنان و زنان در گذر از کوچه پس کوچه های حرم.

مردان پیر و جوان، علم و کتل و طبق و چلیپا بر دوش از طاقی کوچه خانقاه می گذشتند.

خیلِ عاشقان سلطان کربلا از هر سو سرازیر می شدند سمت مسجد نو و حرم شاه چراغ.

تا خود صحنِ حرم، همه در زِلّ آفتاب، نفس نفس می زدیم.

آن جا که می رسیدیم رستخیزی برپا می شد و کوکبه ی عظیم به راه می افتاد.

نوای سنج و دمام و سوز کرنا، گوش فلک را کر می کرد و بانگ عزای اشرف اولاد آدم را تا عرش اعظم می رساند.

نوجوانان درجامه ی سقایی دست به دست شربت بهار نارنج، نذرِ قاسم می کردند.

سهم ما دختران، اما تنها حسرت و تماشا بود.

از آن روز ها بیش از 30 سال می گذرد؛ محرم امسال هم مثل محرم کودکی هایم پُر است از صدای سنج و طبل.

پر از شور عزاداری و بوی نذری.

 اما در میان خیل عاشقان سیاه پوش حسین (ع)، دیگر چشمان غمگین پدربزرگ بارانی نیست.

 دیگر با آن صدای خسته و لرزان و پُرسوزش، زیر لب نوحه نمی خواند: به سر شور و نوا داروم به لب ذکر خدا داروم دو دست مستمند برا دعا داروم یه دل اسیر شاه کربلا داروم  پدربزرگ دیگر نیست، اما داغ حسین و عشق به مکتبش همچنان با ما هست؛ �